این مطالعه به بررسی بهرۀ مادی و گسیل خودبه خودی بهبودیافته نقاط کوانتمی (QD) CdSe(1-x)S(x)/ZnS و CdSe(1-x)S(x)/ZnO می پردازد. نقاط کوانتمی سلنید کادمیوم (CdSe)، لایۀ مرطوب سولفید کادمیوم (CdS)، و لایه های حائل اکسید روی (ZnO) و سولفید روی (ZnS) برای دستیابی به QDs نیمه هادی با ناحیۀ فعال (B) مورد بررسی قرار گرفتند. ترازهای انرژی و هم ترازی نواری بین لایه ها با استفاده از مدل قرص کوانتمی پیش بینی شد. بهره برای مدهای الکتریکی (TE) و مغناطیسی (TM) عرضی در ساختارهای QD با در نظر گرفتن عناصر ماتریس تکانه تخمین زده می شود. کسر مولی (x) و سهم مواد حائل (ZnO و ZnS) در افزایش بهره و گسیل خود به خودی در این مقاله مورد بررسی قرار گرفته است. هنگامی که ZnS به عنوان یک لایۀ حائل استفاده می شود، گسیل خود به خودی برابر با 1019×75/11 (eV.sec.cm3)-1 در x ~ 0.69 و طول موج 324 نانومتر به دست می آید و بهرۀ مادی بیشترین مقادیر cm-2 104×67/5 برای مد TM و cm-2 107×74/3 برای مد TE را دارد. در حالتی که لایۀ حائل ZnO باشد، در 44/0 x ~ و طول موج 365 نانومتر، گسیل خودبه خودی 1019×97/2 (eV.sec.cm3)-1 می شود و بیشترین مقدار بهره cm-2 104×11/2 برای مد TM و cm-2 105×24/1 برای مد TE است.

در این پژوهش، تاثیر آهنگ لایه نشانی کاتد آلومینیوم بر ساختار آن و عملکرد دیود نور گسیل آلی (OLED) با ساختار Glass/ITO/PEDOT:PSS/ALq3/AL بررسی شد. آهنگ لایه نشانی آلومینیوم 1/0، 5/0، 1 و nm/s 2 در نظر گرفته شد. ساختار لایه های آلومینیوم توسط پراش پرتو ایکس (XRD)، میکروسکپ الکترونی روبشی گسیل میدانی (FESEM) و میکروسکپ نیروی اتمی (AFM) مطالعه شدند. نتایج مشخصه یابی ساختاری نشان داد که لایه های تهیه شده با آهنگ 1/0 و nm/s 5/0 دارای ساختار بس بلوری مربوط به فاز مکعبی آلومینیوم با قله در راستای صفحه (111) می باشند. ریختار سطح لایه ها دانه ای است. همچنین افزایش آهنگ لایه نشانی آلومینیوم باعث افزایش اندازه دانه ها و زبری سطح آنها می شود. مشخصه یابی جریان – ولتاژ دیودها رفتار دیودی آنها را نشان داد. بطور کلی افزایش آهنگ لایه نشانی کاتد سبب کاهش ولتاژ آستانه دیودها می شود. طیف سنجی نورگسیلی دیودها نشان داد که افزایش آهنگ لایه نشانی کاتد سبب افزایش شدت نور گسیلی آنها می شود، ولی طوج موج نور گسیلی را تغییر نمی دهد.

افزایش روزافزون کاربرد ساختارهای نیتریدی گروه III در ابزارهای الکترواپتیکی و همچنین توسعه مطالعات پیرامون ساختارهای نورگسیل و خواص نوری این ابزارها از جمله لیزرها، فتودیودها و آشکارسازها، موجبات علاقه مندی شدید دانشمندان در این حوزه را فراهم ساخته است. از آنجایی که در برخی موارد اندازه قطر نانوسیم برای مشاهده اثرات محدودسازی کوانتومی مناسب نبوده است؛ لذا ترکیباتی از چاه های کوانتومی ناشی از ساختارهای متفاوت رشد و لایه نشانی درون نانوسیم ها معروف به ساختار هیبریدی مورد توجه قرار گرفتند. این چاه های کوانتومی به طور مستقیم روی وجوه نانوسیم ها یا در امتداد محور تشکیل می شوند و چینش مناسب را برای ایجاد اثرات محدودیت کوانتومی ایجاد می کنند. در این مقاله یک راه حل عددی مناسب برای محاسبه دقیق ساختار باندی، توابع موج، چگالی احتمال حاملین و نحوه توزیع آن و طیف لومینسانس ناشی از گسیل خودبه خودی در اثر اعمال آلایش در این سیستم تعریف می شود. همچنین در این مقاله اثرات قطبش در محاسبات نظری بر اساس اطلاعات ساختاری نانوسیم های نیم رسانای هیبریدی AlGaN/GaN به دو صورت دیسک کوانتمی و هسته پوسته بررسی شده و تاثیر آن در لومینسانس گسیلی محاسبه شده است که با نمونه های پرکاربرد تجربی قابل مقایسه است. محاسبات عددی انجام شده بر اساس حل خودسازگار شرودینگر و پواسون همراه با توضیح چگونگی حرکت ذرات و احتمال توزیع آنها است که از نظر دقت در مقایسه با کارهای مشابه، بسیار خوب است.

یک سامانه آمیخته شامل یک گسیلنده کوانتومی در همسایگی یک نانوساختار هسته-پوسته پلاسمونی در هوا در نظر گرفته شده و فرایند گسیل خودبه ­خودیِ گسیلنده مورد بررسی قرار گرفته است. هدف، بررسی اثر سامانه پلاسمونی بر حد سرعت کوانتومی و دینامیک غیرمارکوفی سامانه است. با استفاده از تابع گرین دیادیک سامانه تاثیر پارامترهای هندسی چون ضخامت پوسته ی نانوساختار پلاسمونی و فاصله گسیلنده تا نانوساختار بر تحول و رفتار فیزیکی پارامترهای مورد نظر بررسی شده است. بر اساس نتایج به دست آمده، با افزایش فاصله گسیلنده از نانوساختار، دینامیک گسیل خودبه­خودی از غیرمارکوفی به مارکوفی تبدیل شده و مقدار سنجه غیرمارکوفی به صفر میل می کند. در این شرایط حد سرعت کوانتومی افزایش یافته و برابر با زمان تحول سامانه می شود. افزون بر این، با افزایش ضخامت پوسته، متوسط میزان سنجه غیرمارکوفی کاهش می یابد.

چشمهی براکیتراپی 252Cf یک چشمه ی شکافت خودبه خودی می باشد که از آن به عنوان یک چشمه ی گسیلنده ی نوترون استفاده می شود. علاوه بر نوترون های گسیل شده از این چشمه، پرتوهای گاما با متوسط انرژی MeV 1 گسیل می شوند. در این مطالعه با استفاده از کد مونت کارلوی MCNPX، ابتدا میزان دز جذبی نوترون ها، گامای اولیه و گاماهای ثانویه که در نتیجه ی گیراندازی نوترون حرارتی با هیدروژن آب تولید می شوند در فواصل مختلف از چشمه در فانتوم آب محاسبه شد. سپس میزان دز معادل کل، نوترون و گاما در فواصل مختلف از چشمه به دست آمد. نتایج نشان می دهند که، پرتوهای گامای حاصل از این چشمه می توانند انرژی قابل توجهی در فواصل نزدیک به چشمه به جا بگذارند که باید سهم این پرتوها در مقادیر دز جذبی کل در استفاده از این چشمه و یا چشمه هایی که تنها به عنوان گسیلنده ی نوترون شناخته شده اند در نظر گرفته شود. آهنگ های دز نوترون و گامای کل با افزایش فاصله از چشمه کاهش پیدا کرده و در فواصل نزدیک به چشمه بیشترین میزان انرژی خود را به جا می گذارند. دز معادل ناشی از نوترون ها در فواصل نزدیک (کمتر از cm 2) با اختلاف، نسبت به پرتوهای گاما بیشترین میزان تأثیر، در دز معادل کل دارد به طوریکه مقادیر آن در فواصل cm 5/0 تا cm 2 از چشمه از cSv/h. µ g 30/46 به مقدار cSv/h. µ g 950/2 می رسد، در حالی که میزان دز معادل گاماها در فواصل cm 5/0 تا cm 2 از چشمه cSv/h. µ g 300/4 تا cSv/h. µ g272/0 است.

مقدمه: سقط مکرر خودبه خودی (RSA) از جمله مشکلات متداول در سنین باروری است. علل متعددی نظیر اختلالات ژنتیک، آناتومیک، اندوکرینولوژی، عفونت، عوامل محیطی و عوامل ایمونولوژیک در ایجاد این عارضه دخیل هستند. در سقطهایی که علت آنها تشخیص داده می شود، به دنبال رفع عامل آسیبزا میتوان شانس موفقیت بارداری را افزایش داد، اما در افراد با سابقه سقط های مکرر خودبه خودی با علت نامشخص، حالت عدم تعادل در مکانیزمهای تنظیمی سلولهای ایمنی وجود دارد و حتی الگوی سلولهای ایمونولوژیک در این افراد دچار تغییر میشود. در حقیقت پاسخ ایمنی نامناسب اغلب با شکست بارداری همراه است. با استفاده از روشهای تشخیصی و مطالعات متعدد، عوامل ایمونولوژیک دخیل در بیماران RSA بهتدریج شناسایی شده است. مطالعه حاضر، با هدف مروری بر ایمونولوژی سقط مکرر خودبهخودی و یافته های جدید در این زمینه تدوین یافت. در این مطالعه، بیش از 40 مقاله پیرامون فاکتورهای ایمونولوژیک دخیل در سقط مکرر خودبه خودی مورد بررسی قرار گرفت. نتیجه گیری: طبق یافته های موجود مرتبط با ایمونولوژی بارداری، به دلیل گستردگی نقش فاکتورهای ایمونولوژیک در این عارضه، شناسایی هر چه بیشتر و دقیقتر نقش عملکردی هر یک از آنها بیش از پیش اهمیت می یابد. همچنین راهکارهای درمانی جدیدی مبتنی بر تغییر در عملکرد سیستم ایمنی، پیش روی محققان در این عرصه خواهد گذاشت.